Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου
Καισαριανῆς, Βύρωνος καί Ὑμηττοῦ
κ. ΔΑΝΙΗΛ

Στό πιό ἔνδοξο κεφάλαιο τῆς Καινῆς Διαθήκης, τό ΙΕ´ τῆς Πρώτης πρός Κορινθίους ἐπιστολῆς, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀναφερόμενος στήν Ἀνάστασι τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, κάνει μιά ὑπόθεσι καί παίρνει μιά θέσι. Πρόκειται, γιά μιά ἀρνητική καί μιά θεωρητική θεώρησι, τῶν ἀποτελεσμάτων τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. «Εἰ Χριστός οὐκ ἐγήγερται……νυνί δέ Χριστός ἐγήγερται». Ἄς δοῦμε τούς πνευματικούς συλλογισμούς του.

«ΕΙ ΧΡΙΣΤΟΣ ΟΥΚ ΕΓΗΓΕΡΤΑΙ»

Τότε, ὅλη ἡ διδασκαλία καί μαρτυρία τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἀναξιόπιστη. Ὁ Ἴδιος εἶχε δώσει διαβεβαίωσι· «χαλάσατε τόν ναόν τοῦτον, καί διά τριῶν ἡμερῶν ἐγερῶ αὐτόν». Ἐπίσης διακήρυξε· «ἐγώ εἶμαι ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωή». Ἐάν σ᾿ αὐτά δέν εἶπε τήν ἀλήθεια ἤ δέν μπόρεσε νά τά πραγματοποιήση, τότε ποιά ἐμπιστοσύνη μποροῦμε νά δείξουμε καί στήν ὑπόλοιπη διδασκαλία Του;

Τότε, οἱ μαθητές Του φοβερά ἐξαπατήθηκαν. Ἡ ραχοκοκαλιά τοῦ κηρύγματός τους, ἦταν ἡ ἀνάστασις τοῦ Σωτῆρα· «ἐκήρυττον διά τοῦ Ἰησοῦ τήν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν». Ὁ Παῦλος στηριζόμενος στήν ὑπόθεσι, νά μήν ἔχη ἀναστηθεῖ ὁ Χριστός, ὁμολογεῖ μέ τραγικότητα, ἄρα «εἴμαστε ψευδομάρτυρες τοῦ Θεοῦ». Ὅμως, ἄς θυμηθοῦμε πόσος φόβος συνεῖχε τούς μαθητές πρίν ἀπό τήν Ἀνάστασι καί μέ πόσο θάρρος τούς ἔντυσε τό ἔνδοξο τοῦτο γεγονός.

Τότε, οἱ Χριστιανοί, δέν ἔχουν κανένα θεμέλιο στήν πίστι τους. Χωρίς τόν ἄδειο τάφο, ἡ χριστιανική πίστις εἶναι τό πιό ἄδειο κι ἀδύναμο κατασκεύασμα. Ἀλήθεια, μιά πίστις χτισμένη πάνω σ᾿ ἕνα ψεύτικο θεμέλιο, πῶς θά μποροῦσε νά βαστάξη τόσους αἰῶνες. Αἰῶνες πολέμου, διωγμῶν, συκοφαντήσεως, μαρτυρίου καί μαρτυρίας.

Τότε, ἡ πίστις μας στήν ἀθανασία τῆς ψυχῆς καί τήν αἰωνιότητα, δέν ἔχει στήριγμα. Ὅλοι ἐκεῖνοι πού ἔφυγαν καί φεύγουν «ἐν Χριστῷ», ἀντί τοῦ ἐνδόξου «ἐπιθυμίαν ἔχω ἀναλῦσαι καί σύν Χριστῷ εἶναι», ποῦ πᾶνε; Ἡ λαχτάρα νά δοῦνε τόν Κύριο καί τά ἀγαπημένα τους πρόσωπα πού ἤδη ἀνεχώρησαν «ἐν Κυρίῳ» ἀποδεικνύεται μιά οὐτοπία, μιά τραγική ἐξαπάτησι.

Τότε, ἐμεῖς οἱ χριστιανοί εἴμαστε «οἱ ἐλεεινότεροι ὅλων τῶν ἀνθρώπων». Ἐάν ὁ Χριστός δέν ἀναστήθηκε, μάταιο τό κήρυγμά μας, μάταιη ἡ πίστις μας, ψεύτικη ἡ μαρτυρία μας, ἄσκοπη ἡ ἁγιότητά μας. Ἐάν δέν θά Τόν ἰδοῦμε, τότε πρός τί μᾶς προτρέπει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης: «Τεκνία, μένετε ἐν αὐτῷ, ἵνα ὅταν φανερωθῇ ἔχωμεν παρρησίαν καί μή αἰσχυνθῶμεν ἀπ᾿ αὐτοῦ τῇ παρουσίᾳ αὐτοῦ…… Οἴδαμεν δέ ὅτι ἐάν φανερωθῇ, ὅμοιοι αὐτῷ ἐσόμεθα, ὅτι ὀψόμεθα αὐτόν καθώς ἐστι. Καί πᾶς ὁ ἔχων τήν ἐλπίδα ταύτην ἐπ᾿ αὐτῷ ἁγνίζει ἑαυτόν, καθώς ἐκεῖνος ἁγνός ἐστι». Ὅλα αὐτά εἶναι μιά……ὄπερα.

«ΝΥΝΙ ΔΕ ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΓΗΓΕΡΤΑΙ»

Ἔτσι, τό κήρυγμά μας δέν εἶναι μάταιο. Ἡ μεγάλη ἐντολή «πορευθέντες μαθητεύσατε», στηρίζεται στό ἔνδοξο «ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καί ἐπί γῆς», τοῦ Ἀναστημένου Κυρίου μας. Ἡ διαβεβαίωσις κι ἐμψύχωσίς μας στά δύσκολα μονοπάτια τῆς χριστιανικῆς ζωῆς καί διακονίας εἶναι τό «ἰδού ἐγώ (ὁ Ἀναστημένος Κύριος), θά εἶμαι μαζί σας ὅλες τίς ἡμέρες τῆς ζωῆς σας».

Ἔτσι, ἡ πίστις μας στηρίζεται σ᾿ Ἕνα ζωντανό Κύριο. Τό «ἐνθάδε κεῖται» ἁρμόζει σ᾿ ὅλους τούς ἀρχηγούς τῶν ἀνθρωπίνων θρησκειῶν. Ἐμεῖς λατρεύουμε καί προσκυνοῦμε Ἀναστημένο Κύριο. Τό λυτρωτικό ἔργο Του ἔγινε δεκτό ἀπό τόν Τριαδικό Θεό Πατέρα μας, πού «ἔδωκε εἰς πάντας βεβαίωσιν περί τούτου, ἀναστήσας Αὐτόν ἐκ νεκρῶν».

Ἔτσι, δέν εἴμαστε πιά μέσα στίς ἁμαρτίες μας. Αὐτός πού «παρεδόθη διά τά παραπτώματα ἡμῶν», ἐπραγματοποίησε τόσο τέλειο ἔργο στό Σταυρό, ὥστε μετά τήν «ἐφ᾿ ἅπαξ προσφορά Του», «ἠγέρθη διά τήν δικαίωσιν ἡμῶν». Στό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, ἔχουμε τήν πιό τρανή ἀπόδειξι, ὅτι ὁ Θεός δέχθηκε τήν προσφορά Του γιά τίς ἁμαρτίες μας. «Ἀφοῦ ἔδωσε τήν ψυχήν Αὐτοῦ προσφοράν περί ἁμαρτίας»,… «ἐγήγερται».

Ἔτσι, αὐτοί πού «ἐκοιμήθησαν ἐν Κυρίῳ», δέν ἐχάθησαν. Ὁ θάνατος μᾶς πῆρε ἀγαπημένα πρόσωπα· γονεῖς, συζύγους, ἀδελφούς, τέκνα, ἐφ᾿ ὅσον ἐκοιμήθησαν ἐν Κυρίῳ, τό ἀναστάσιμο μήνυμα μᾶς παρηγορεῖ προτρέποντάς μας: Μή φοβοῦ, μεῖνε καί σύ πιστός. Θά ξανασυναντηθῆς μαζί τους γύρω ἀπό τόν Ἔνδοξο Κύριό μας, ὁ ὁποῖος ἔγινε «πρωτότοκος ἐν πολλοῖς ἀδελφοῖς» ἀναστάς ἐκ τοῦ τάφου.

Ἔτσι, εἴμαστε οἱ εὐτυχέστεροι «πάντων ἀνθρώπων». Ἔχουμε τόν πιστότερο φίλο στό Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ἔχουμε τόν πιό ἀλάθητο ὁδηγό, στίς σελίδες τοῦ θείου λόγου. Ἔχουμε τήν μόνη ζωή, πού ἀξίζει κανείς νά ζῆ σ᾿ αὐτό τόν κόσμο. Ἔχουμε τό πιό θαυμαστό προνόμιο νά κηρύττουμε Χριστό σταυρωμένο καί ἀναστημένο. Ἔχουμε τήν πιό ἔνδοξη ἐλπίδα, ὅτι μιά μέρα «πάντοτε σύν Κυρίῳ ἐσόμεθα».

«ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ»