Ο Μάρτιος είναι κατεξοχήν ο μήνας της Γυναίκας. Μήνας για να θυμόμαστε –και όχι μόνον- πως ακόμα και σήμερα η γυναίκα αντιμετωπίζει λιγότερο ή περισσότερο σοβαρά προβλήματα, συχνά και τραγικά, εξαιτίας του φύλου της. Ωστόσο, στη σύγχρονη κοινωνία, δεν είναι λίγες οι φορές που καταδυναστεύεται και ο άνδρας από τη γυναίκα, μ’ ένα διαφορετικό ίσως τρόπο.

Σε όσα θα αναφέρω στη συνέχεια, μια και το θέμα μου αφορά στη συζυγία, θα σταθώ με τον ίδιο σεβασμό, τόσο στον άνδρα, όσο και στη γυναίκα.

Είναι γεγονός πως τα τελευταία χρόνια δυσλειτουργούν συχνά και σοβαρά οι σχέσεις μέσα στο γάμο. Κάποιες από τις συνηθισμένες αιτίες αυτής της δυσλειτουργίας είναι και η απαίτηση για μόνιμη δικαίωση σε κάθε διένεξη, η ασάφεια της επικοινωνίας, η δυσκολία μας να ακούμε πραγματικά όσα μας λέει ο άλλος, η αδιαφορία ή ο φόβος μας να μοιραζόμαστε τα συναισθήματά μας –εάν τα γνωρίζουμε!- η νοοτροπία μας να θεωρούμε τον σύντροφό μας αυτονόητη φιγούρα μέσα στο σπίτι και μάλιστα βαρετή, η διάθεσή μας να του κάνουμε τον δάσκαλο για να γίνει κάτι άλλο από αυτό που είναι, ενώ δεν το επιθυμεί, ο επηρεασμός μας από δήθεν ειδικούς πως είμαστε θύματα….

Όλα αυτά έχουν τη ρίζα τους στην παράφορη «αγάπη» του εαυτού μας όπως είναι, χωρίς να θέλουμε να τον αλλάξουμε, στη μάσκα του τέλειου, του ταπεινού, αυτού που… αγαπάει όλους αλλά από όλους αδικείται και γι’ αυτό μόνιμα παραπονιέται ή έντονα δυσανασχετεί! Διότι όταν πραγματικά αγαπάμε τον εαυτό μας τον φροντίζουμε και τον χαιρόμαστε, αλλά συγχρόνως αναγνωρίζουμε –κατά το δυνατόν- τα πάθη και τα λάθη μας και προσπαθούμε ήρεμα και απλά να τα ξεπεράσουμε.

Το ασφυκτικό αγκάλιασμα του εαυτού μας, η νευρωσική φροντίδα γι’ αυτόν και η φανατική/πεισματική προσήλωση στις σκέψεις μας, στις ιδέες μας και σε ό,τι έχει σχέση με τον εαυτό μας μπορεί να υποβαθμίσει, κάποτε και να ακυρώσει τη λειτουργία της αγάπης, οδηγώντας μας σε συναισθηματική αναπηρία. Μια αθέατη αλλά σοβαρή αναπηρία για την οποία είμαστε υπεύθυνοι, επειδή είμαστε εμείς που τη δημιουργούμε, καταργώντας, εξαιτίας της, κάθε αυθεντική σχέση με τους άλλους, το Θεό, αλλά και με τον ίδιο τον εαυτό μας. Πώς να αντιληφθούμε, τότε, πόσο έχουμε ανάγκη και να παίρνουμε αλλά και να δίνουμε αγάπη;

Η αγάπη επεκτείνει τον άνθρωπο, επειδή περιορίζει, ακόμα και καταργεί τις αποστάσεις ανάμεσα στον ίδιο και ό, τι έμψυχο ή άψυχο τον περιβάλλει, ακόμα και ανάμεσα στον ίδιο και στο Θεό. Κανείς όμως δεν μπορεί να αγαπήσει, έχοντας στην αγκαλιά του τον εαυτό του.

Συνειδητοποιώντας ο κάθε σύζυγος τις δικές του δυσκολίες, με τη βεβαιότητα ότι η σχέση είναι στη φύση μας και πως ο περιορισμός των εγωκεντρικών επιθυμιών μας δεν μας σκλαβώνει, αντίθετα μας ελευθερώνει, μπορεί να μάθει προοδευτικά να εκμεταλλεύεται την καθημερινότητα και να την μετατρέπει σε πρόκληση ζωής… σηκώνοντας τη δυσκολία του άλλου και μάλιστα χωρίς γογγυσμό… συγχωρώντας τον από την καρδιά του και για πάντα… συμμεριζόμενος τις αγωνίες του και όσα τον πληγώνουν… σκεπτόμενος τις αρετές του, όλα όσα προσπάθησε και πέτυχε ή δεν πέτυχε στη ζωή του, όλα όσα πέρασε και επηρέασαν τον χαρακτήρα και την συμπεριφορά του… αγαπώντας τον με τον τρόπο που θέλει να τον αγαπούν… συμπεριφερόμενος με απλότητα, τρυφερότητα, σεβασμό στην προσωπικότητά του και διάκριση. Κι όταν δεν τα καταφέρνει, να αρχίζει με συνέπεια την ίδια στιγμή και πάλι από την αρχή, σαν να μπορεί να τα καταφέρει.

Τότε θα χαίρεται μέσα στο σπίτι του τη συντροφικότητα, την εμπιστοσύνη, την ασφάλεια, τον αλληλοσεβασμό και την αυθεντική επικοινωνία και θα νιώθει το μοναδικό συναίσθημα ότι ανήκει κάπου που τον αγαπούν και θα τον αγαπούν κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, δηλαδή, για πάντα.
Είναι ένα δώρο ζωής που αξίζει να προσφέρει στον άλλο, αλλά και στον εαυτό του.